......... 🐡 ज्वरेन वा शस्त्रेण वा 🏹.......

पंथीय सद्भक्तांनो सर्वांना जयश्रीकृष्ण..!

सर्व जगावर विचित्र आणि भयानक संकट सुरू आहे. सर्वच जण भयभीत झाले आहेत. पुढे काय होईल? हा प्रश्न सर्वांना आ'वासून भेडसावत आहे. कोरोना नावाच्या सुक्ष्म जीवाणुने धुमाकूळ घातला आहे.

असे असताना आपण भारतीय लोक या संकटास गंभीरतेने घेताना दिसत नाही. त्यावर विनोदाचे किस्से लिहीत आहोत. पण आता गांभिर्याने विचार करुन सावध राहण्याची वेळ आली आहे. सरकारी आदेशांचे काटेकोर पालन करावे लागणार आहे. तरी सर्वांनी या कामी प्रामाणिकपणे आपापली जबाबदारी पाळायला पाहिजे.

पण पंथीय जण हो! असे असले तरी घाबरुन जाऊ नका. प्रापंचिक जीवनात आपल्याला देवधर्म करायला वेळ मिळत नव्हता ना! मग आता अनायासे पुढील काही दिवस आपल्याकडे पूर्ण रिकामा वेळ राहणार आहे. त्याचा विनियोग सत्कार्यात करुयात!

पुढे जे व्हायचे ते होवो. आपण जर आपले दैनंदिन कार्य केल्यानंतर जो मोकळा वेळ मिळेल तो इश्वरी नामस्मरणात घालवला तर खरोखरच जीवनातले हे दिवस अविस्मरणीय होतील. जो जन्माला आला त्याचा मृत्यु ठरलेलाच आहे तर मग येणाऱ्या संकटाला का बरे घाबरावे?

एकदा म्हाईंभट आणि लक्ष्मिंद्रभट अटनात असताना चोर म्हणून पकडले गेले. गावकऱ्यांनी ताडनही दिले. पण त्यांनी हु की चु केले नाही. कारण मौन व्रत घेतले होते. शेवटी त्यांना मृत्यु दंड देण्याचे फर्मान झाले. त्यावेळी दोघांनी फक्त आपसात विचारविनिमय केला आणि मग एकाने विचारले किंपर्यंत मौन म्हणजे असे मौन कुठवर धरावे. उत्तर आले ज्वरेन वा शस्त्रेण वा म्हणजे ज्वर येऊन तरी मरायचेच आहे आणि शस्त्राने तरी मरायचेच आहे. असा त्यांचा आपसातील संवाद ऐकल्यावर गावकऱ्यांनी त्यांना हे विद्वान पंडित आहेत असे म्हणून सोडले. नंतर आचार्यांजवळ जेव्हा त्यांनी हा प्रसंग सांगितला तेव्हा आचार्य म्हटले कि, एवंपर्यंत मौन? जो देता येईल तो योग्य परिहार द्यावा की!

आज जगासमोरील हे संकट पाहता आपल्यालाही हा धोका आहे असे पाहता डगमगून न जाता सरळ विचार करायचा कि, ज्वरेन वा शस्त्रेण वा! .

कोरोना अथवा दुसरा कसलाही जीवघेणा विषाणु असो वा कर्करोगासारखा दुर्धर आजार असो, घाबरुन न जाता मौन राहून नामस्मरण करीत रहावे. श्याम का नाम ले लो... न जाने जिंदगी की कब शाम हो जाए? गीतेत सांगितलेच आहे की अन्तकाले च मामेव शरणमुक्त्वा कलेवरम् अंतकाळी माझे नामस्मरण करा मी तुम्हाला नित्यमुक्ती देईन. म्हणजे मरताना अंती जर माझे नाव घेतले तर त्या योगे मुक्ति तर ठरलेलीच आहे. संकटालाच उपाय बनविण्याचा हा साधा सरळ तोडगा आहे. हाती काम अन् मुखी नाम या उक्तीप्रमाणे आपला बहुमोल मोकळा वेळ इश्वरी नामस्मरणाने सत्कारणी लावावा.

न मृत्युची भीती न कशाचीही चिंता /

हा चमत्कार होए नामस्मरिता // 

म्लेंछाचे संकटवेळी साधाने स्वामींचे नामस्मरण करीत परळी वैजनाथाच्या मंदिरात शेकडो साध्वींचे रक्षण केले. याच साधाला स्वामींकडे भल्या पहाटे येताना नदीतील उतार चुकल्याने ती नदीत बुडू लागली तेव्हा तिने नाम उच्चारण केले आणि काय आश्चर्य तीला जणु कुणी नदीच्या काठावर आणून सोडले. अशा बऱ्याच लीळा स्मरणीय आहेत. अशाप्रकारे आपले उर्वरित जीवन नामस्मरणात व्यतित केल्यास सहज सोपे होऊन जाईल. 

.................................जयश्रीकृष्ण...!